Κλήση για έναν Επιθετικό Συντηρητισμό

 

 

Του Μάριου Νοβακόπουλου

Οι συντηρητικές αξίες βρίσκονται σε αργή, μακροχρόνια και προοδευτική παρακμή. Η πορεία αυτή είναι γνωστή, και παρατηρείται σε όλους τους τομείς όπου μπορεί να έχει θέση η συντηρητική πολιτική και κοσμοθεωρία.

Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και της περιφερειακής ολοκλήρωσης και ενσωμάτωσης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΕ) αποδυναμώνει τα εθνικά-κράτη και περιορίζει την κυριαρχία τους. Η διατήρηση της εθνικής αυτονομίας και ελευθερίας κινήσεων γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη υπό την κυριαρχία του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο χειραγωγεί και ενίοτε καατστρέφει ολόκληρες χώρες. Η κολοσσιαία κίνηση πληθυσμών και η εγκατάσταση δεκάδων εκατομμυρίων τριτοκοσμικών μεταναστών και προσφύγων αλλοιώνει την εθνογραφική σύνθεση των δυτικών χωρών. Λαμβάνοντας υπ' όψιν την πολυγονία των ανθρώπων αυτών και την υπογεννητικότητα και γήρανση των γηγενών, μεσοπρόθεσμα θα ομιλούμε για ανατροπή δημογραφικών ισορροπιών και δημογραφική αντικατάσταση.

Η χριστιανική θρησκεία και πνευματικότητα, φορείς αρχαίων ηθικών, φιλοσοφικών και κοινωνικών αρχών του ευρωπαϊκού πολιτισμού, φθίνουν, και μαζί τους τα αναχώματα προς το σχετικισμό, το μηδενισμό και μία κοινωνία χωρίς όρια, αναστολές και μέτρο. Και ενώ μία απέραντη πνευματική ξηρότητα απλώνεται στη Δύση, το Ισλάμ εντός και εκτός αυτής βρίσκεται σε ιλιγγιώδη άνοδο. Η εθνική συνείδηση αδυνατίζει και περιφρονείται ως απαρχαιωμένη, χάριν ιδεολογημάτων διεθνιστικών, δήθεν κοσμοπολίτικων, προερχομένων τόσο από την φιλελεύθερη σκοπιά (παγκοσμιοποίηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, ανοικτά σύνορα), όσο και από την αριστερή (πολυπολιτισμός, διεθνισμός).

Ο συντηρητικός κόσμος της Ελλάδας και της Ευρώπης κοιτά την εκτυλισσόμενη πραγματικότητα αμήχανα. Αγκυλωμένος σε νεωτερικές, αντιπαραδοσιακές αντιλήψεις, σαστισμένος και αποθαρρυμένος ύστερα από 200 έτη διαρκούς ιδεολογικής υποχώρησης και ήττας σε κάθε γενιά, κατά τόπους και καιρούς κατάγει εκλογικές νίκες, σχηματίζει κυβερνήσεις, αλλά δεν έχει το “πάνω χέρι” στις πολιτιστικές και κοινωνικές εξελίξεις. Από τη δεκαετία του 1960 και τα μεγάλα αντιπαραδοσιακά, ριζοσπαστικά κινήματα που άνθησαν τότε, η υποχώρηση πήρε ρυθμό ατάκτου φυγής.

Θα έλεγε βέβαια κάποιος ότι χρειαζόταν μία φιλελευθεροποίηση. Ότι ύστερα από αιώνες αδιαμφισβήτητης παντοκρατορίας της παράδοσης, της θρησκείας και της ιεραρχίας, ο κόσμος δεν μπορούσε να ανασάνει. Σαφώς. Ουδείς σώφρων δεξιός δεν έχει τις ίδιες ιδέες με τη δεξιά του 1789.

Η διαδικασία όμως της φιλελευθεροποίησης έχει φθάσει στο σημείο όπου όχι απλά κατατρώγονται τα θεμέλια των συντηρητικών αξιών (ιεραρχία, σταθερότητα, τάξη, ατομική ευθύνη, οικογενειακή κοινωνική δομή, έθνος, θρησκευτικότητα, κρατική ανεξαρτησία), αλλά συνθλίβονται, τσακίζονται, διαλύονται. Μαζί με τον φιλελευθερισμό και την ποικιλόχρωμη (οικονομική και πολιτιστική) αριστερά, πλέον και η παγκοσμιοποίηση αποδομεί τα έθνη και τις κοινότητες και τα μετατρέπει σε πολτούς ανομοιογενείς και κατακερματισμένους, εξασθενεί την προοπτική της παραγωγικής αυτάρκειας, ενώ σβήνει πολιτισμούς, παραδόσεις και γλώσσες κάτω από την κυρίαρχη αμερικανική κουλτούρα.

Οι Έλληνες πρέπει να αγαπήσουν τον ανώτερο τους

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου:

Ο Μ.Αλέξανδρος ακούει με προσοχή τον Αριστοτέλη

 Δυστυχώς, μετά από πολλά χρόνια διακυβέρνησης από ένα σύστημα του οποίου η βασική τάση δεν ήταν απλώς η ισοπέδωση των πάντων, αλλά η επικυριαρχία του κατώτερου, επιδεινώθηκε ένα στοιχείο, που εξάλλου αποτελεί χαρακτηριστικό της φυλής μας από αρχαιοτάτων χρόνων: Δεν μας αρέσει κάποιος άλλος να θεωρείται ανώτερος από εμάς. Σε αυτές τις δεκαετίες λοιπόν, μάθαμε όχι απλώς να μισούμε τον ανώτερο, αλλά να μην δεχόμαστε καν την δυνατότητα ύπαρξης μιας τέτοιας έννοιας! Οι συνέπειες αυτής της νοοτροπίας δεν είναι καταστροφικές μόνον διότι έτσι καταστρατηγείται κάθε μορφή ιεραρχίας μέσα σε όλες τις κοινωνικές δομές, πολιτικές, εκπαιδευτικές, θρησκευτικές, οικογενειακές κλπ, αλλά και γιατί η απαξίωση του ανώτερου καταστρέφει την διάθεση μας ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ. Ναι αγαπητοί φίλοι, δεν είμαστε πλέον διατεθειμένοι να ακούσουμε, δηλαδή να στοχαστούμε εις βάθος, πάνω σε αυτά που κάποιος άλλος μπορεί να μας προτείνει. Αυτή η νοοτροπία έχει μάλιστα διάφορες διαβαθμίσεις: άλλοι δεν ακούν καθόλου, ολική κώφωση, και άλλοι ακούν μόνο για να μπορέσουν να…αντικρούσουν αυτά που άκουσαν. Αυτή η νοοτροπία λοιπόν, μπορεί να αλλάξει μόνον εάν συμβεί ένας ολοκληρωτικός μετασχηματισμός του πολιτικού, δημοσιογραφικού και εκπαιδευτικού συστήματος.

Το πρότυπο ανωτέρου ανδρός για κάθε πολίτη, θα έπρεπε να είναι οι πολιτικοί άρχοντες της πατρίδας του. Το πνευματικό τους επίπεδο, η μόρφωση τους και η συμπεριφορά τους, θα έπρεπε να είναι τέτοια, ώστε να προσελκύουν τον σεβασμό και την εκτίμηση των πολιτών. Δηλαδή, το ακριβώς αντίθετο των σημερινών πολιτικών. Ταυτόχρονα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να σταματήσουν να απευθύνονται στους εκπροσώπους των θεσμών, σαν να απευθύνονται στην παραδουλεύτρα τους. Άλλο χαρακτηριστικό της παρακμιακής δημοσιογραφίας, είναι το χάιδεμα των λαϊκών μαζών, με την αναγωγή της γνώμης των πολλών ως «υπέρτατη δημοκρατική αξία».Το ίδιο κάνουν και με την νεολαία. Που αντί να της προτείνουν ανώτερα πρότυπα και να της καλλιεργούν το αίσθημα του σεβασμού και της υπακοής στον «διδάσκαλο», με την ευρύτερη έννοια αυτού το όρου, κάνουν το ακριβώς αντίθετο : εξυψώνουν και παρουσιάζουν ως πρότυπο συμπεριφοράς, τον βιολογικό αυθορμητισμό των νέων και την απειρία της γνώμης τους. «Τόπο στα νιάτα», «ψήφο στα 18 γιατί όχι και στα 17», «Να ακούσουμε την γνώμη των νέων» κλπ, είναι μόνον μερικά από τα συνθήματα που λανσάρει το μετά-μοντέρνο σύστημα. Και φυσικά αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο. Το πνεύμα του μετά-μοντερνισμού για να μπορέσει να επιτύχει τους παραβατικούς σκοπούς του, έχει ανάγκη τον βιολογικό αυθορμητισμό των νέων, έχει ανάγκη την έξαρση των ενστίκτων, έχει ανάγκη την νεανική φλόγα της εξέγερσης, και γιαυτό όλα αυτά τα εκμεταλλεύεται και τα χαϊδεύει.

The Soviet Story

Το παραπάνω βίντεο προβάλει τις βιαιότητες της Σοβιετικής Ένωσης και πως το σχοινί δεν έχει μόνο μια άκρη!!! Το ντοκιμαντέρ βέβαια κατακρίθηκε από το ΚΚΕ το οποίο κατηγόρησε αυτούς που το πρόβαλαν ως Ναζί, μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (και ενδεχομένως να κατηγορήσουν και εμένα με τον ίδιο χαρακτηρισμό).

Περικλής Γιαννόπουλος

Ίων Δραγούμης

Το μεγαλείο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Όσο και να έχω μελετήσει την ιστορία του πολιτισμού αυτού, πραγματικά δεν σταμάτησε ποτέ να με εκπλήσσει. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προτιμήσω να αναφερθώ μόνο σε ένα κομμάτι του Βυζαντινού μεγαλείου, το οποίο περιγράφεται από τον συγγραφέα Πλ.Ροδοκανάκη.

        
(Ἕνας Γερμανός, ὁ Σίγφρηδ, εἶχεν ὑπηρετήσει ἐπὶ ἀρκετὰ ἔτη ὡς σωματοφύλαξ τοῦ αὐτοκράτορος εἰς τὸ Ἱερὸν Παλάτιον τῆςΚωνσταντινουπόλεως. Τώρα ἔχει ἐπιστρέψει εἰς τὴν πατρίδα του κα ὶδιηγεῖται είς τοὺς δικούς του τὰς ἐντυπώσεις του).

             Πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι ἐκεῖ ποὺ φανερωνόταν ὅλη ἡ μεγαλοπρέπεια τοῦ βασιλιᾶ, ἦταν τὸ Χρυσοτρίκλινο· μιὰ σάλα μέσα στὸ παλάτι καὶ αὐτή. Εἶχε ὀκτὼ γωνιὲς καὶ στὸ ταβάνι θόλο. Γύρω στοὺς τοίχους ἀνοιγότανε ὀκτὼ ἀψίδες. Ἔκλειε μὲ δυὸ πόρτες ἀσημένιες. Στὶς ἄλλες ἀψίδες, κάθε φορά, ποὺ γινόταν ἐπίσημη ὑποδοχή, ἐξέθεταν ὅλα τὰ πλούτη τοῦ Παλατιοῦ, στέμματα, σμαλτωμένα χρυσαφικά, φορέματα βασιλικὰ χρυσοκέντητα, μεγάλες λεκάνες ἀσημένιες καὶ χρυσές,μεγάλα σκαλιστὰ πιάτα ἀπὸ ἀσήμι, μὲ ἄλλα λόγια ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν.
                 Γιὰ νὰ κάνουν πιὸ συναρπαστικὴ ἐντύπωση, δανείζονταν ἀπὸ τὶς ἐκκλησιὲς καὶ ἀπὸ τὰ μοναστήρια ὅ,τι σπάνιο πρᾶγμα εἶχαν οἱ θησαυροί του. Ἀκόμη καὶ τὸ σωματεῖο τῶν σκαλιστῶν χρυσοῦ καὶ ἀργύρου δάνειζε ὅ,τι πολύτιμο ἀντικείμενο βρισκόταν στὰ μαγαζιά των. ῎Ετσι, μέσα σ’ ὅλο τὸ Χρυσοτρίκλινο, ἐπιστρωμένο μὲ θαυμάσια μεταξωτὰ χαλιὰ τῆς Περσίας, ραντισμένα μὲ ροδοστάγματα καὶ ἄλλα πολύτιμᾳ ἀρώματα τῶν Ἰνδιῶν, κρεμασμένα ἀπὸ ἀργυρὲς ἁλυσίδες, τὰ πολυκάντηλα φώτιζαν ἕνα μυθικὸ σύνολο πλούτου φανταστικοῦ.
              Ἐκεῖ μέσα ἔδιναν καὶ γεύματα. Οἱ πιατέλες ἀπὸ χρυσάφι σφυρήλατο ἦταν τόσο βαριές, ὥστε δέκα ἄνθρωποι δὲν μποροῦσαν νὰ σηκώσουν μιὰ ἀπὸ αὐτές. Γιὰ τοῦτο, καὶ γιὰ νὰ προξενήσουν ἔκπληξη στοὺς μουσαφιρέους*, τὶς πιατέλες, γεμάτες φαγητά, τὶς εἶχαν κρεμασμένες ἀπὸ τὸ ταβάνι καὶ μὲ τροχαλίες ἀσημένιες τὶς κατέβαζαν τὴν ὥρα τοῦγεύματος.Τὰ χρυσὰ βάζα, γεμάτα φροῦτα τῆς Ἀνατολῆς, ἦταν τόσο κολοσσιαῖα, ὥστε τὰ κουβαλοῦσαν ἐπάνω σὲ ἀραμπαδάκια ταπετσαρισμένα μὲ πορφύρα.

«Όταν η έννοια της φιλοπατρίας και του καθήκοντος σαρκώνεται»

Αναστάσιος Σ. Μαλεσιάδας

Χιλιάδες σελίδες μπορούν να αφιερωθούν σ' ανθρώπους που έθεσαν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία της Πατρίδας με ανιδιοτέλεια, ευσυνειδησία και περίσσιο θάρρος, χωρίς να προσμένουν τίποτε σε αναγνώριση. Έξοχα παραδείγματα ανθρώπων που τα ιδανικά τους ήταν τόσο υψηλά που ανέβασαν υπέρμετρα τον πήχη για τις επερχόμενες γενεές της Φυλής μας δίνοντάς μας την εντολή που εξέφρασε τόσο απλά ο Καζαντζάκης «Φτάσε όπου ΔΕΝ μπορείς!». Η οικογένεια Καλλάρη το 1858 αποκτούσε ένα νέο μέλος. Κανείς δεν ήξερε φυσικά το νεογέννητο τότε παιδί τι έμελλε να πραγματώσει στη ζωή του και πόσο μεγάλη θα ήταν η προσφορά του στο Ελληνικό Έθνος και στο Ελληνικό Κράτος. Ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλάρης, που γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τα ηρωικά Ψαρά. Πατέρας του ο Φρούραρχος Αθηνών Γεώργιος Καλλάρης. 

Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων και εξήλθε το 1880 ονομασθείς Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Αμέσως μετατίθεται σε μονάδα Μηχανικού και λόγω της εξαιρετικής οργανωτικής του ικανότητας τοποθετείται ως Καθηγητής της Προπαρασκευαστικής Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών στην Κέρκυρα. Στην Κέρκυρα θα γνωρίσει τη σύζυγό του Νικολίνα Τόμπρου, κόρη ενός ευπατρίδη ευγενή πολιτικού. Θα αποκτήσει μαζί της 7 παιδιά και θα δοκιμαστούν πολύ στη ζωή τους. Για το εξαιρετικό του έργο στη Σχολή και στα δημόσια έργα στην Κέρκυρα θα είναι στους πρώτους τριάντα Έλληνες που θα τιμηθούν με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος των Σωτήρων. Από τις μεγαλύτερες διακρίσεις που μπορούν να δοθούν και η πρώτη διάκριση του εξαιρετικού αξιωματικού. Το 1897 λαμβάνει μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και με την επιστροφή του τοποθετείται Καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων σε μαθήματα Οχυρωματικής και Μηχανικού. Παράλληλα στον ελάχιστο χρόνο του εκπονεί σχέδια για δημόσια έργα και αναβαθμίσεις των ήδη απαρχαιωμένων υποδομών σε όλο το κράτος. Ως το 1905 που προάγεται σε Ταγματάρχη και διορίζεται στο νεοσύστατο Σώμα των Γενικών Επιτελών λόγω εξαιρετικών αποδόσεων σε κάθε θέση που ανέλαβε. Λόγω των συνεχών του μετακινήσεων σε όλη τη χώρα θα χάσει την πρώτη του κόρη από τύφο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού. Είναι η πρώτη μεγάλη του απώλεια.

Στο Σώμα των Επιτελών θα παραμείνει ως το 1909. Το 1911 αναλαμβάνει διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και του Σχολείου Υπαξιωματικών μέχρι το 1912 και προάγεται σε Συνταγματάρχη. Μετά από πρόταση της Γαλλικής Αποστολής για την αναδιοργάνωση, εκπαίδευση και ανασύνταξη του Στρατεύματος, ο Συνταγματάρχης Καλλάρης αναλαμβάνει τη Διοίκηση της ΙΙας Μεραρχίας Πεζικού με την οποία αναχωρεί για το Μακεδονικό Μέτωπο. Ο Καλλάρης προάγεται σε Υποστράτηγο. Ξεσπά ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος. Η Μεραρχία υπό τη διοίκηση του Καλλάρη χαρακτηρίζεται υποδειγματική. Συμμετέχει σε συνεχείς μάχες και σύντονες πορείες και ελιγμούς με τάξη, πειθαρχεία, σθένος και ορμή.

Οι Μάχες που έλαβε μέρος η ΙΙα Μεραρχία Πεζικού στο Μακεδονικό Μέτωπο.

Ελασσόνας (6-10-12) 

Σαρανταπόρου (9-10-12) 

Τριποτάμου (15-10-1912) 

Γιαννιτσών (10/20-10-1912)

Εν συνεχεία εκτελεί με επιτυχία τον κυκλωτικό ελιγμό για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και ο Διοικητής της αναλαμβάνει πρώτος διοικητής της πόλεως. Αποστέλλει ένα Σύνταγμα της Μεραρχίας για την απελευθέρωση της Χίου και η υπόλοιπη Μεραρχία ξεκινά την μακρά της πορεία για την άφιξη στις εν Ηπείρω δυνάμεις που πολιορκούν το Οχυρό-Φρούριο του Μπιζανίου και αγωνίζονται για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Η ΙΙα Μεραρχία λαμβάνει το βάπτισμα του πυρός στο νέο Μέτωπο στην Μάχη των Πεστών (29-30 Οκτωβρίου του 1912). Αμέσως συμμετέχει στην πολιορκία του Μπιζανίου όπου η Μεραρχία αναλαμβάνει ενεργό και νικηφόρο πολεμική δράση. Κι εκεί η μοίρα χτυπά ξανά τον Στρατηγό. 

Σε μιά από τις εφόδους των δυνάμεών του ο γιος του, Ανθυπολοχαγός του Πεζικού Σπυρίδων Καλλάρης πέφτει νεκρός. Η ιστορία λέει πως ο γιος του ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Ο γιατρός δεν τον άφηνε να σηκωθεί και εκείνος δεν υπάκουε. Φορά την εξάρτυση του και σηκώνεται πηγαίνοντας κατευθείαν στον πατέρα του μαζί με τον γιατρό. Ο πατέρας του έφιππος πάντα στις πρώτες γραμμές διευθύνει τις μάχες με κίνδυνο της ζωής του. Ο γιατρός του αναφέρει το περιστατικό κι εκείνος επιτρέπει στον γιο του να γυρίσει στον Λόχο του και να οδηγήσει τη διμοιρία του. Το βράδυ ο Στρατηγός γυρνά στη σκηνή του για να μελετήσει τις διατάξεις και να αναπαυθεί. Κανείς γύρω του δεν μιλά. Καταλαβαίνει. Μπαίνει μέσα στη σκηνή. Τέλος, κάποιος αναφέρει πως ο γιος του κατά τη διάρκεια της ημέρας γενναίως και ηρωικώς πολεμώντας σκοτώθηκε στην πρώτη γραμμή μπροστά απ' όλους τους άνδρες του. 

Δόθηκε μάχη σκληρή για το πτώμα του. Σηκώθηκε και βλέπει μέσα στη σκηνή του το πτώμα του υιού του. Στέκεται προσοχή και λέει με ραγισμένη φωνή «Ανθυπολοχαγέ Καλλάρη, έπραξες το καθήκον σου». Αμέσως αποχωρεί και συναντά επιτελείς και προσωπικό για τις μάχες της επόμενης ημέρας.Η κατάληψη της Μανωλιάσσας έχει προτεραιότητα. Την επομένη πάντα μπροστά ο Στρατηγός οδηγεί τους μαχομένους οπλίτες και αξιωματικούς στον Αντικειμενικό τους Σκοπό. Όλη την ημέρα,άκαμπτος σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Μα την νύχτα, γυρνώντας στην σκηνή του, βλέπει ξανά το πτώμα του υιού του και η μόνη κραυγή που ακούγεται μέσα από ένα αδιόρατο δάκρυ είναι η φράση "Πίπη μου, καλέ μου Πίπη..."

Και πάντα την επομένη σαν ήρωας μπροστά από τους άνδρες του,εκεί που κανείς Στρατηγός δεν πήγαινε. Ώσπου έθαψε τον γιό του με όλους τους γενναίους στρατιώτες σαν έπεσε η Μανωλιάσσα. Η ΙΙα Μεραρχία εκπλήρωσε και άλλον αντικειμενικό σκοπό.  Παραπλάνησε τους Τούρκους και υποστήριξε την Ευζωνική Σφήνα στα πλευρά του Μπιζανίου. Απελευθέρωσε τα Ιωάννινα με όλο τον Ελληνικό Στρατό.