Σχ. ΚΟ: Το παρακάτω κείμενο είναι εν μέρει τροποποιημένο. Το πρωτότυπο άρθρο είναι γραμμένο από Αμερικάνο καθηγητή, Καθολικό στο θρήσκευμα, και αντικατοπτρίζει την τραγική κατάσταση στις ΗΠΑ, όπου ακόμα και καθολικά πανεπιστήμια προωθούν την ιδεολογία της «διαφορετικότητας» (ή «ποικιλομορφίας» - "diversity" στα αγγλικά). Αυτή αποτελεί μια πιοsoft έκδοση του γνωστού νεοταξικού δόγματος του «αντιρατσισμού», το οποίο με την σειρά του επιφέρει «επιτίμια» σε όποιον αντιτάσσεται στην υποχρεωτική αποδοχή της επιβαλλόμενης «πολυπολιτισμικότητας». Ακόμα πιο soft ακούγεται ο όρος «ετερότητα» ή «διαφορετικότητα». Εδώ δεν πρόκειται βέβαια, για μάθημα σεβασμού στην διαφορετικότητα κάθε έθνους, λαού ή προσώπου, αλλά για σκληρή κατήχηση ισοπέδωσης(εξαφάνισης) της ταυτότητας, προς χάριν δημιουργίας ενός σύμμεικτου πλήθους χωρίς εθνική, φυλετική, πολιτιστική, θρησκευτική ιδιαιτερότητα. «Το όμορφο περιβόλι των Εθνών, θέλει να τσαλαπατήσει ο διάβολος και αυτό άλλωστε βολεύει και την Νέα Τάξη Πραγμάτων, γι’ αυτό εδώ και πάρα πολλά χρόνια προωθείται με κάθε τρόπο ο Διεθνισμός που σαν οδοστρωτήρας λιώνει κάθε εθνική ταυτότητα», αναφέρει εύστοχα ένας Ορθόδοξος ιερέας. Ήδη και σε εγχώριους θρησκευτικούς κύκλους, με πρόσχημα την καταδίκη του «ρατσισμού» και της «μισαλλοδοξίας», στέλνονται στην «πυρά» όσοι δεν σκύβουν το κεφάλι στην χρυσή εικόνα του πολυπολιτισμού και δεν κλείνουν το στόμα μπροστά στην επιβαλλόμενη μετατροπή της (μέχρι χθες) ομοιογενούς ελληνικής κοινωνίας σε ένα απρόσωπο πολυφυλετικό - πολυθρησκευτικό - πληθυσμιακό μόρφωμα. Και επειδή η σήψη έχει προχωρήσει αρκετά, μετά την «αποδοχή» (= ‘σκάσε και μη μιλάς’) του φυλετικά «Άλλου», ακολουθεί η «αποδοχή» (= ‘σκάσε και μη μιλάς’) του σεξουαλικά «Άλλου». Πρόσφατα, ένας επίσκοπος της Επισκοπικής εκκλησίας των ΗΠΑ, ξεκίνησε αγώνα να πείσει τους χριστιανούς ότι εάν μιλάνε (ή σκέφτονται) αρνητικά για την ομοφυλοφιλία διαπράττουν μέγιστη «αμαρτία»…
ΥΓ. Την ίδια ώρα στην χώρα μας, ετοιμάζεται «Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο» από την Ελληνική Βιβλική Εταιρία σε συνεργασία με τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (δείτε τους συμμετέχοντες εδώ) με θέμα «Το Διάταγμα Ανεξιθρησκίας του 313 μ.Χ. και το αίτημα του 21ου αιώνα για καταλλαγή:Ο ρόλος της Αγίας Γραφής στην ειρηνική συμβίωση των ετεροτήτων». Το πιάσατε το νόημα; Η Αγία Γραφή δεν είναι για να την μελετά και να την τηρεί ο χριστιανός, αλλά για να συμβιώνει «ειρηνικά» με την«ετερότητα» που ήρθε και κάθησε δίπλα του (ή πάνω του). Και επειδή οι κάθε είδους «ετερότητες» έχουν ήδη ανακηρυχθεί «ιερές» από τα μιντιακά ιερατεία και τις μηχανές προπαγάνδας, δεν μένει να μπει και «παπική βούλα», ώστε κάθε «ιερόσυλος» να οδηγείται εις τον τροχό (όχι της τύχης).
Του Wolfgang Grassl / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Το σλόγκαν της εποχής είναι η «διαφορετικότητα». Ή αλλιώς «ποικιλομορφία». Έχει καταντήσει να είναι η κοσμική θρησκείατης ‘Δύσης’ και ως θρησκεία εξυμνείται και εορτάζεται στον ακαδημαϊκό χώρο, κυρίως ως υποκατάστατο της αληθινής θρησκείας. Τώρα έχει αρχίσει και εισβάλει και στα θρησκευτικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Με το πρόσχημα της διαφορετικότητας, οι υποστηρικτές συμμετάσχουν σε μια ξέφρενη κίνηση αντικατάστασης του παραδοσιακού προγράμματος σπουδών με «έθνικ» μελέτες ή γυναικείες μελέτες ή μελέτες "φύλου". Εκεί έχουμε ομοφυλόφιλους φοιτητές και διδάσκοντες. Και εκεί καλλιεργούν την αυτο-προσδιοριζόμενη πολιτιστική τους ταυτότητα καθώς και άλλες «ταυτότητες». Μια πραγματική βιομηχανία «διαφορετικότητας» έχει προβάλει, με "μελέτες" διαφορετικότητας, σύμβουλους διαφορετικότητας, προγράμματα εγγραφής «διαφορετικών» φοιτητών, προγράμματα «ευαισθητοποίησης» για να ξεπεραστούν οι τάσεις «κατηγοριοποίησης» και οι «ομοφοβικές» τάσεις όλων των αρσενικών και πολλά άλλα τέτοια φρούτα αυτού του είδους.
Και εδώ προκύπτει ένα πρώτο πρόβλημα με την διαφορετικότητα/ποικιλομορφία ως ρυθμιστική αρχή. «Διαφορετικό» δεν μπορεί να είναι κανένα άτομο, αλλά μόνο μια συλλογικότητα. Για εύλογους λόγους, είναι αδύνατο να εντάξουν περισσότερους «διαφορετικούς» φοιτητές, γιατί κανένα άτομο δεν είναι διαφορετικό από τον εαυτό του. Βασικά στοιχεία στατιστικής μας πληροφορούν ότι μόνο η τυπική απόκλιση κάποιας μεταβλητής που περιγράφει μια ομάδα όπως μια ομάδα φοιτητών, μια πόλη ή ένα έθνος μπορεί να είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη. Για κάθε δεδομένο πληθυσμό, η αύξηση της «διαφορετικότητας», τότε σημαίνει απλά την αντικατάσταση κάποιων μελών του υπάρχοντος πληθυσμού από άλλους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η διαφοροποίηση συνεπάγεται πάντα χαμένους, δηλαδή τα μέλη εκείνα, που μέχρι εκείνη την στιγμή έχουν ορίσει τα στάνταρ του πληθυσμού. Παράγει κολακευτικές κατανομές. Σε πληθυσμούς που δεν αναπτύσσονται, είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, μια απλή αντικατάσταση των μελών της, όπως ακριβώς γίνεται και στην εθνοκάθαρση. Πρόκειται για μια τεχνητή και πολιτική κίνηση σε αντίθεση με την φυσική δικαιοσύνη και το δίκαιο.
Η ξέφρενη αναζήτηση για "διαφορετικότητα" είναι μια βαθιά αντι-χριστιανική κίνηση. Δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στην χριστιανική ηθική και κοινωνική διδασκαλία. Δεν υπάρχει καμία αναφορά της «διαφορετικότητας» ως στόχο της χριστιανικής ζωής στην κατήχηση της Εκκλησίας ή σε κάποια εγκύκλιο για ποιμαντικά, ηθικά ή κοινωνικά ζητήματα. Η «διαφορετικότητα» δεν υποστηρίχτηκε ποτέ από τις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας, οι οποίες αντίθετα κήρυξαν την ενότητα. Και υπάρχει ένας καλός λόγος γι’ αυτή την κραυγαλέα απουσία : Οι χριστιανοί θαυμάζουν την φυσική ποικιλομορφία της Δημιουργίας του Θεού, με τη διαφορά σε ανθρώπους, ζώα, τοπία, φυτά και γλώσσες. Θέλουν να διατηρήσουν τόσο πολύ από αυτή την ανομοιογένεια, γιατί μας εμπλουτίζει όλους. Αλλά θα αντισταθούν στην διατάραξη της τάξης που ο Θεός θέλησε για τον κόσμο. Η ανέγερση ουρανοξυστών στην έρημο Σαχάρα, η διασταύρωση των ειδών, η ανάπτυξη τεχνητών γλωσσών, το βάψιμο των μαλλιών μας σε πράσινο χρώμα (!) - όλα αυτά αυξάνουν την «πολυμορφία», αλλά με ποιο κόστος; Η τεχνητή διαφοροποίηση εξοντώνει την φυσική ποικιλομορφία της τέλειας Δημιουργίας του Θεού. Το να προσελκύονται φοιτητές μιας συγκεκριμένης φυλής από μια μακρινή μεγάλη πόλη να μετακομίσουν σε μια μικρή αγροτική πόλη (όπου κατοικεί εδώ και χρόνια ένας ομοιογενής φυλετικά πληθυσμός) ή το να καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια για να δοθεί προτεραιότητα στους γκέι και τις λεσβίες υποψήφιες για μια θέση στα πανεπιστήμια, δεν αποτελεί ακριβώς εξήγηση βελτίωσης του κόσμου κάτι για το οποίο οι Χριστιανοί ενδιαφέρονται.
Η καταστροφική αναζήτηση της τεχνητής διαφοροποίησης είναι μια απόφυση της μάστιγας του εικοστού αιώνα, το παντού διάχυτοδόγμα του σχετικισμού. Αν δεν υπάρχουν αλήθειες για τον άνθρωπο, τη φυσική, τη βιολογία, την κοινωνία, ή τον Θεό, αν όλα είναι θέμα άποψης, γνώμης ή ατομικής αίσθησης, τότε η αυξανόμενη «διαφορετικότητα» έχει πράγματι νόημα, καθώς σε ένα σωρό από διάφορες πέτρες είναι πιο πιθανό να βρείτε ένα ψήγμα χρυσού. Και αυτή εξακολουθεί να είναι η πολεμική κραυγή των περισσότερων προπαγανδιστών της πολυμορφίας : η «διαφορετικότητα» υποτίθεται ότι εμπλουτίζει μια ομάδα όπως ακριβώς η αποδοχή περισσότερων απόψεων μας δίνει μια μεγαλύτερη πιθανότητα «να βρούμε την αλήθεια». Αλλά έχουν δίκιο; Σφάλουν, φυσικά, στην παραδοχή ότι η αλήθεια στην επιστήμη ή η αλήθεια για τη ζωή προκύπτει κάπως τυχαία, εάν είναι πρόθυμοι βέβαια, να παραδεχτούν ότι υπάρχει πιθανότητα να υπάρχει Αλήθεια τελικά. Η θέση της Εκκλησίας είναι ότι όχι μόνο πρέπει να ψάξουμε για την αλήθεια, αλλά ήδη γνωρίζουμε πού θα την βρούμε : στον Ιησού Χριστό, που ο Ίδιος είναι η Αλήθεια («Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» - Ιωάννης 14:6).
