Κλήση για έναν Επιθετικό Συντηρητισμό

 

 

Του Μάριου Νοβακόπουλου

Οι συντηρητικές αξίες βρίσκονται σε αργή, μακροχρόνια και προοδευτική παρακμή. Η πορεία αυτή είναι γνωστή, και παρατηρείται σε όλους τους τομείς όπου μπορεί να έχει θέση η συντηρητική πολιτική και κοσμοθεωρία.

Η διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και της περιφερειακής ολοκλήρωσης και ενσωμάτωσης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η ΕΕ) αποδυναμώνει τα εθνικά-κράτη και περιορίζει την κυριαρχία τους. Η διατήρηση της εθνικής αυτονομίας και ελευθερίας κινήσεων γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη υπό την κυριαρχία του παγκοσμίου χρηματοπιστωτικού συστήματος, το οποίο χειραγωγεί και ενίοτε καατστρέφει ολόκληρες χώρες. Η κολοσσιαία κίνηση πληθυσμών και η εγκατάσταση δεκάδων εκατομμυρίων τριτοκοσμικών μεταναστών και προσφύγων αλλοιώνει την εθνογραφική σύνθεση των δυτικών χωρών. Λαμβάνοντας υπ' όψιν την πολυγονία των ανθρώπων αυτών και την υπογεννητικότητα και γήρανση των γηγενών, μεσοπρόθεσμα θα ομιλούμε για ανατροπή δημογραφικών ισορροπιών και δημογραφική αντικατάσταση.

Η χριστιανική θρησκεία και πνευματικότητα, φορείς αρχαίων ηθικών, φιλοσοφικών και κοινωνικών αρχών του ευρωπαϊκού πολιτισμού, φθίνουν, και μαζί τους τα αναχώματα προς το σχετικισμό, το μηδενισμό και μία κοινωνία χωρίς όρια, αναστολές και μέτρο. Και ενώ μία απέραντη πνευματική ξηρότητα απλώνεται στη Δύση, το Ισλάμ εντός και εκτός αυτής βρίσκεται σε ιλιγγιώδη άνοδο. Η εθνική συνείδηση αδυνατίζει και περιφρονείται ως απαρχαιωμένη, χάριν ιδεολογημάτων διεθνιστικών, δήθεν κοσμοπολίτικων, προερχομένων τόσο από την φιλελεύθερη σκοπιά (παγκοσμιοποίηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, ανοικτά σύνορα), όσο και από την αριστερή (πολυπολιτισμός, διεθνισμός).

Ο συντηρητικός κόσμος της Ελλάδας και της Ευρώπης κοιτά την εκτυλισσόμενη πραγματικότητα αμήχανα. Αγκυλωμένος σε νεωτερικές, αντιπαραδοσιακές αντιλήψεις, σαστισμένος και αποθαρρυμένος ύστερα από 200 έτη διαρκούς ιδεολογικής υποχώρησης και ήττας σε κάθε γενιά, κατά τόπους και καιρούς κατάγει εκλογικές νίκες, σχηματίζει κυβερνήσεις, αλλά δεν έχει το “πάνω χέρι” στις πολιτιστικές και κοινωνικές εξελίξεις. Από τη δεκαετία του 1960 και τα μεγάλα αντιπαραδοσιακά, ριζοσπαστικά κινήματα που άνθησαν τότε, η υποχώρηση πήρε ρυθμό ατάκτου φυγής.

Θα έλεγε βέβαια κάποιος ότι χρειαζόταν μία φιλελευθεροποίηση. Ότι ύστερα από αιώνες αδιαμφισβήτητης παντοκρατορίας της παράδοσης, της θρησκείας και της ιεραρχίας, ο κόσμος δεν μπορούσε να ανασάνει. Σαφώς. Ουδείς σώφρων δεξιός δεν έχει τις ίδιες ιδέες με τη δεξιά του 1789.

Η διαδικασία όμως της φιλελευθεροποίησης έχει φθάσει στο σημείο όπου όχι απλά κατατρώγονται τα θεμέλια των συντηρητικών αξιών (ιεραρχία, σταθερότητα, τάξη, ατομική ευθύνη, οικογενειακή κοινωνική δομή, έθνος, θρησκευτικότητα, κρατική ανεξαρτησία), αλλά συνθλίβονται, τσακίζονται, διαλύονται. Μαζί με τον φιλελευθερισμό και την ποικιλόχρωμη (οικονομική και πολιτιστική) αριστερά, πλέον και η παγκοσμιοποίηση αποδομεί τα έθνη και τις κοινότητες και τα μετατρέπει σε πολτούς ανομοιογενείς και κατακερματισμένους, εξασθενεί την προοπτική της παραγωγικής αυτάρκειας, ενώ σβήνει πολιτισμούς, παραδόσεις και γλώσσες κάτω από την κυρίαρχη αμερικανική κουλτούρα.

Οι Έλληνες πρέπει να αγαπήσουν τον ανώτερο τους

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου:

Ο Μ.Αλέξανδρος ακούει με προσοχή τον Αριστοτέλη

 Δυστυχώς, μετά από πολλά χρόνια διακυβέρνησης από ένα σύστημα του οποίου η βασική τάση δεν ήταν απλώς η ισοπέδωση των πάντων, αλλά η επικυριαρχία του κατώτερου, επιδεινώθηκε ένα στοιχείο, που εξάλλου αποτελεί χαρακτηριστικό της φυλής μας από αρχαιοτάτων χρόνων: Δεν μας αρέσει κάποιος άλλος να θεωρείται ανώτερος από εμάς. Σε αυτές τις δεκαετίες λοιπόν, μάθαμε όχι απλώς να μισούμε τον ανώτερο, αλλά να μην δεχόμαστε καν την δυνατότητα ύπαρξης μιας τέτοιας έννοιας! Οι συνέπειες αυτής της νοοτροπίας δεν είναι καταστροφικές μόνον διότι έτσι καταστρατηγείται κάθε μορφή ιεραρχίας μέσα σε όλες τις κοινωνικές δομές, πολιτικές, εκπαιδευτικές, θρησκευτικές, οικογενειακές κλπ, αλλά και γιατί η απαξίωση του ανώτερου καταστρέφει την διάθεση μας ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ. Ναι αγαπητοί φίλοι, δεν είμαστε πλέον διατεθειμένοι να ακούσουμε, δηλαδή να στοχαστούμε εις βάθος, πάνω σε αυτά που κάποιος άλλος μπορεί να μας προτείνει. Αυτή η νοοτροπία έχει μάλιστα διάφορες διαβαθμίσεις: άλλοι δεν ακούν καθόλου, ολική κώφωση, και άλλοι ακούν μόνο για να μπορέσουν να…αντικρούσουν αυτά που άκουσαν. Αυτή η νοοτροπία λοιπόν, μπορεί να αλλάξει μόνον εάν συμβεί ένας ολοκληρωτικός μετασχηματισμός του πολιτικού, δημοσιογραφικού και εκπαιδευτικού συστήματος.

Το πρότυπο ανωτέρου ανδρός για κάθε πολίτη, θα έπρεπε να είναι οι πολιτικοί άρχοντες της πατρίδας του. Το πνευματικό τους επίπεδο, η μόρφωση τους και η συμπεριφορά τους, θα έπρεπε να είναι τέτοια, ώστε να προσελκύουν τον σεβασμό και την εκτίμηση των πολιτών. Δηλαδή, το ακριβώς αντίθετο των σημερινών πολιτικών. Ταυτόχρονα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επιβάλλεται να σταματήσουν να απευθύνονται στους εκπροσώπους των θεσμών, σαν να απευθύνονται στην παραδουλεύτρα τους. Άλλο χαρακτηριστικό της παρακμιακής δημοσιογραφίας, είναι το χάιδεμα των λαϊκών μαζών, με την αναγωγή της γνώμης των πολλών ως «υπέρτατη δημοκρατική αξία».Το ίδιο κάνουν και με την νεολαία. Που αντί να της προτείνουν ανώτερα πρότυπα και να της καλλιεργούν το αίσθημα του σεβασμού και της υπακοής στον «διδάσκαλο», με την ευρύτερη έννοια αυτού το όρου, κάνουν το ακριβώς αντίθετο : εξυψώνουν και παρουσιάζουν ως πρότυπο συμπεριφοράς, τον βιολογικό αυθορμητισμό των νέων και την απειρία της γνώμης τους. «Τόπο στα νιάτα», «ψήφο στα 18 γιατί όχι και στα 17», «Να ακούσουμε την γνώμη των νέων» κλπ, είναι μόνον μερικά από τα συνθήματα που λανσάρει το μετά-μοντέρνο σύστημα. Και φυσικά αυτό δεν είναι κάτι τυχαίο. Το πνεύμα του μετά-μοντερνισμού για να μπορέσει να επιτύχει τους παραβατικούς σκοπούς του, έχει ανάγκη τον βιολογικό αυθορμητισμό των νέων, έχει ανάγκη την έξαρση των ενστίκτων, έχει ανάγκη την νεανική φλόγα της εξέγερσης, και γιαυτό όλα αυτά τα εκμεταλλεύεται και τα χαϊδεύει.

The Soviet Story

Το παραπάνω βίντεο προβάλει τις βιαιότητες της Σοβιετικής Ένωσης και πως το σχοινί δεν έχει μόνο μια άκρη!!! Το ντοκιμαντέρ βέβαια κατακρίθηκε από το ΚΚΕ το οποίο κατηγόρησε αυτούς που το πρόβαλαν ως Ναζί, μόλις κυκλοφόρησε στην Ελλάδα (και ενδεχομένως να κατηγορήσουν και εμένα με τον ίδιο χαρακτηρισμό).

Περικλής Γιαννόπουλος

Ίων Δραγούμης

Το μεγαλείο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας

Όσο και να έχω μελετήσει την ιστορία του πολιτισμού αυτού, πραγματικά δεν σταμάτησε ποτέ να με εκπλήσσει. Στο συγκεκριμένο άρθρο θα προτιμήσω να αναφερθώ μόνο σε ένα κομμάτι του Βυζαντινού μεγαλείου, το οποίο περιγράφεται από τον συγγραφέα Πλ.Ροδοκανάκη.

        
(Ἕνας Γερμανός, ὁ Σίγφρηδ, εἶχεν ὑπηρετήσει ἐπὶ ἀρκετὰ ἔτη ὡς σωματοφύλαξ τοῦ αὐτοκράτορος εἰς τὸ Ἱερὸν Παλάτιον τῆςΚωνσταντινουπόλεως. Τώρα ἔχει ἐπιστρέψει εἰς τὴν πατρίδα του κα ὶδιηγεῖται είς τοὺς δικούς του τὰς ἐντυπώσεις του).

             Πρέπει νὰ σᾶς πῶ ὅτι ἐκεῖ ποὺ φανερωνόταν ὅλη ἡ μεγαλοπρέπεια τοῦ βασιλιᾶ, ἦταν τὸ Χρυσοτρίκλινο· μιὰ σάλα μέσα στὸ παλάτι καὶ αὐτή. Εἶχε ὀκτὼ γωνιὲς καὶ στὸ ταβάνι θόλο. Γύρω στοὺς τοίχους ἀνοιγότανε ὀκτὼ ἀψίδες. Ἔκλειε μὲ δυὸ πόρτες ἀσημένιες. Στὶς ἄλλες ἀψίδες, κάθε φορά, ποὺ γινόταν ἐπίσημη ὑποδοχή, ἐξέθεταν ὅλα τὰ πλούτη τοῦ Παλατιοῦ, στέμματα, σμαλτωμένα χρυσαφικά, φορέματα βασιλικὰ χρυσοκέντητα, μεγάλες λεκάνες ἀσημένιες καὶ χρυσές,μεγάλα σκαλιστὰ πιάτα ἀπὸ ἀσήμι, μὲ ἄλλα λόγια ὅ,τι εἶχαν καὶ δὲν εἶχαν.
                 Γιὰ νὰ κάνουν πιὸ συναρπαστικὴ ἐντύπωση, δανείζονταν ἀπὸ τὶς ἐκκλησιὲς καὶ ἀπὸ τὰ μοναστήρια ὅ,τι σπάνιο πρᾶγμα εἶχαν οἱ θησαυροί του. Ἀκόμη καὶ τὸ σωματεῖο τῶν σκαλιστῶν χρυσοῦ καὶ ἀργύρου δάνειζε ὅ,τι πολύτιμο ἀντικείμενο βρισκόταν στὰ μαγαζιά των. ῎Ετσι, μέσα σ’ ὅλο τὸ Χρυσοτρίκλινο, ἐπιστρωμένο μὲ θαυμάσια μεταξωτὰ χαλιὰ τῆς Περσίας, ραντισμένα μὲ ροδοστάγματα καὶ ἄλλα πολύτιμᾳ ἀρώματα τῶν Ἰνδιῶν, κρεμασμένα ἀπὸ ἀργυρὲς ἁλυσίδες, τὰ πολυκάντηλα φώτιζαν ἕνα μυθικὸ σύνολο πλούτου φανταστικοῦ.
              Ἐκεῖ μέσα ἔδιναν καὶ γεύματα. Οἱ πιατέλες ἀπὸ χρυσάφι σφυρήλατο ἦταν τόσο βαριές, ὥστε δέκα ἄνθρωποι δὲν μποροῦσαν νὰ σηκώσουν μιὰ ἀπὸ αὐτές. Γιὰ τοῦτο, καὶ γιὰ νὰ προξενήσουν ἔκπληξη στοὺς μουσαφιρέους*, τὶς πιατέλες, γεμάτες φαγητά, τὶς εἶχαν κρεμασμένες ἀπὸ τὸ ταβάνι καὶ μὲ τροχαλίες ἀσημένιες τὶς κατέβαζαν τὴν ὥρα τοῦγεύματος.Τὰ χρυσὰ βάζα, γεμάτα φροῦτα τῆς Ἀνατολῆς, ἦταν τόσο κολοσσιαῖα, ὥστε τὰ κουβαλοῦσαν ἐπάνω σὲ ἀραμπαδάκια ταπετσαρισμένα μὲ πορφύρα.

«Όταν η έννοια της φιλοπατρίας και του καθήκοντος σαρκώνεται»

Αναστάσιος Σ. Μαλεσιάδας

Χιλιάδες σελίδες μπορούν να αφιερωθούν σ' ανθρώπους που έθεσαν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία της Πατρίδας με ανιδιοτέλεια, ευσυνειδησία και περίσσιο θάρρος, χωρίς να προσμένουν τίποτε σε αναγνώριση. Έξοχα παραδείγματα ανθρώπων που τα ιδανικά τους ήταν τόσο υψηλά που ανέβασαν υπέρμετρα τον πήχη για τις επερχόμενες γενεές της Φυλής μας δίνοντάς μας την εντολή που εξέφρασε τόσο απλά ο Καζαντζάκης «Φτάσε όπου ΔΕΝ μπορείς!». Η οικογένεια Καλλάρη το 1858 αποκτούσε ένα νέο μέλος. Κανείς δεν ήξερε φυσικά το νεογέννητο τότε παιδί τι έμελλε να πραγματώσει στη ζωή του και πόσο μεγάλη θα ήταν η προσφορά του στο Ελληνικό Έθνος και στο Ελληνικό Κράτος. Ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλάρης, που γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τα ηρωικά Ψαρά. Πατέρας του ο Φρούραρχος Αθηνών Γεώργιος Καλλάρης. 

Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων και εξήλθε το 1880 ονομασθείς Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού. Αμέσως μετατίθεται σε μονάδα Μηχανικού και λόγω της εξαιρετικής οργανωτικής του ικανότητας τοποθετείται ως Καθηγητής της Προπαρασκευαστικής Σχολής Εφέδρων Αξιωματικών στην Κέρκυρα. Στην Κέρκυρα θα γνωρίσει τη σύζυγό του Νικολίνα Τόμπρου, κόρη ενός ευπατρίδη ευγενή πολιτικού. Θα αποκτήσει μαζί της 7 παιδιά και θα δοκιμαστούν πολύ στη ζωή τους. Για το εξαιρετικό του έργο στη Σχολή και στα δημόσια έργα στην Κέρκυρα θα είναι στους πρώτους τριάντα Έλληνες που θα τιμηθούν με τον Σταυρό των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος των Σωτήρων. Από τις μεγαλύτερες διακρίσεις που μπορούν να δοθούν και η πρώτη διάκριση του εξαιρετικού αξιωματικού. Το 1897 λαμβάνει μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και με την επιστροφή του τοποθετείται Καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων σε μαθήματα Οχυρωματικής και Μηχανικού. Παράλληλα στον ελάχιστο χρόνο του εκπονεί σχέδια για δημόσια έργα και αναβαθμίσεις των ήδη απαρχαιωμένων υποδομών σε όλο το κράτος. Ως το 1905 που προάγεται σε Ταγματάρχη και διορίζεται στο νεοσύστατο Σώμα των Γενικών Επιτελών λόγω εξαιρετικών αποδόσεων σε κάθε θέση που ανέλαβε. Λόγω των συνεχών του μετακινήσεων σε όλη τη χώρα θα χάσει την πρώτη του κόρη από τύφο κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού. Είναι η πρώτη μεγάλη του απώλεια.

Στο Σώμα των Επιτελών θα παραμείνει ως το 1909. Το 1911 αναλαμβάνει διοικητής της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων και του Σχολείου Υπαξιωματικών μέχρι το 1912 και προάγεται σε Συνταγματάρχη. Μετά από πρόταση της Γαλλικής Αποστολής για την αναδιοργάνωση, εκπαίδευση και ανασύνταξη του Στρατεύματος, ο Συνταγματάρχης Καλλάρης αναλαμβάνει τη Διοίκηση της ΙΙας Μεραρχίας Πεζικού με την οποία αναχωρεί για το Μακεδονικό Μέτωπο. Ο Καλλάρης προάγεται σε Υποστράτηγο. Ξεσπά ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος. Η Μεραρχία υπό τη διοίκηση του Καλλάρη χαρακτηρίζεται υποδειγματική. Συμμετέχει σε συνεχείς μάχες και σύντονες πορείες και ελιγμούς με τάξη, πειθαρχεία, σθένος και ορμή.

Οι Μάχες που έλαβε μέρος η ΙΙα Μεραρχία Πεζικού στο Μακεδονικό Μέτωπο.

Ελασσόνας (6-10-12) 

Σαρανταπόρου (9-10-12) 

Τριποτάμου (15-10-1912) 

Γιαννιτσών (10/20-10-1912)

Εν συνεχεία εκτελεί με επιτυχία τον κυκλωτικό ελιγμό για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και ο Διοικητής της αναλαμβάνει πρώτος διοικητής της πόλεως. Αποστέλλει ένα Σύνταγμα της Μεραρχίας για την απελευθέρωση της Χίου και η υπόλοιπη Μεραρχία ξεκινά την μακρά της πορεία για την άφιξη στις εν Ηπείρω δυνάμεις που πολιορκούν το Οχυρό-Φρούριο του Μπιζανίου και αγωνίζονται για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων. Η ΙΙα Μεραρχία λαμβάνει το βάπτισμα του πυρός στο νέο Μέτωπο στην Μάχη των Πεστών (29-30 Οκτωβρίου του 1912). Αμέσως συμμετέχει στην πολιορκία του Μπιζανίου όπου η Μεραρχία αναλαμβάνει ενεργό και νικηφόρο πολεμική δράση. Κι εκεί η μοίρα χτυπά ξανά τον Στρατηγό. 

Σε μιά από τις εφόδους των δυνάμεών του ο γιος του, Ανθυπολοχαγός του Πεζικού Σπυρίδων Καλλάρης πέφτει νεκρός. Η ιστορία λέει πως ο γιος του ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Ο γιατρός δεν τον άφηνε να σηκωθεί και εκείνος δεν υπάκουε. Φορά την εξάρτυση του και σηκώνεται πηγαίνοντας κατευθείαν στον πατέρα του μαζί με τον γιατρό. Ο πατέρας του έφιππος πάντα στις πρώτες γραμμές διευθύνει τις μάχες με κίνδυνο της ζωής του. Ο γιατρός του αναφέρει το περιστατικό κι εκείνος επιτρέπει στον γιο του να γυρίσει στον Λόχο του και να οδηγήσει τη διμοιρία του. Το βράδυ ο Στρατηγός γυρνά στη σκηνή του για να μελετήσει τις διατάξεις και να αναπαυθεί. Κανείς γύρω του δεν μιλά. Καταλαβαίνει. Μπαίνει μέσα στη σκηνή. Τέλος, κάποιος αναφέρει πως ο γιος του κατά τη διάρκεια της ημέρας γενναίως και ηρωικώς πολεμώντας σκοτώθηκε στην πρώτη γραμμή μπροστά απ' όλους τους άνδρες του. 

Δόθηκε μάχη σκληρή για το πτώμα του. Σηκώθηκε και βλέπει μέσα στη σκηνή του το πτώμα του υιού του. Στέκεται προσοχή και λέει με ραγισμένη φωνή «Ανθυπολοχαγέ Καλλάρη, έπραξες το καθήκον σου». Αμέσως αποχωρεί και συναντά επιτελείς και προσωπικό για τις μάχες της επόμενης ημέρας.Η κατάληψη της Μανωλιάσσας έχει προτεραιότητα. Την επομένη πάντα μπροστά ο Στρατηγός οδηγεί τους μαχομένους οπλίτες και αξιωματικούς στον Αντικειμενικό τους Σκοπό. Όλη την ημέρα,άκαμπτος σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Μα την νύχτα, γυρνώντας στην σκηνή του, βλέπει ξανά το πτώμα του υιού του και η μόνη κραυγή που ακούγεται μέσα από ένα αδιόρατο δάκρυ είναι η φράση "Πίπη μου, καλέ μου Πίπη..."

Και πάντα την επομένη σαν ήρωας μπροστά από τους άνδρες του,εκεί που κανείς Στρατηγός δεν πήγαινε. Ώσπου έθαψε τον γιό του με όλους τους γενναίους στρατιώτες σαν έπεσε η Μανωλιάσσα. Η ΙΙα Μεραρχία εκπλήρωσε και άλλον αντικειμενικό σκοπό.  Παραπλάνησε τους Τούρκους και υποστήριξε την Ευζωνική Σφήνα στα πλευρά του Μπιζανίου. Απελευθέρωσε τα Ιωάννινα με όλο τον Ελληνικό Στρατό.

Η «διαφορετικότητα» δεν είναι χριστιανική αξία

Σχ. ΚΟ: Το παρακάτω κείμενο είναι εν μέρει τροποποιημένο. Το πρωτότυπο άρθρο είναι γραμμένο από Αμερικάνο καθηγητή, Καθολικό στο θρήσκευμα, και αντικατοπτρίζει την τραγική κατάσταση στις ΗΠΑ, όπου ακόμα και καθολικά πανεπιστήμια προωθούν την ιδεολογία της «διαφορετικότητας» (ή «ποικιλομορφίας» - "diversity" στα αγγλικά). Αυτή αποτελεί μια πιοsoft έκδοση του γνωστού νεοταξικού δόγματος του «αντιρατσισμού», το οποίο με την σειρά του επιφέρει «επιτίμια» σε όποιον αντιτάσσεται στην υποχρεωτική αποδοχή της επιβαλλόμενης «πολυπολιτισμικότητας». Ακόμα πιο soft ακούγεται ο όρος «ετερότητα» ή «διαφορετικότητα». Εδώ δεν πρόκειται βέβαια, για μάθημα σεβασμού στην διαφορετικότητα κάθε έθνους, λαού ή προσώπου, αλλά για σκληρή κατήχηση ισοπέδωσης(εξαφάνισης) της ταυτότητας, προς χάριν δημιουργίας ενός σύμμεικτου πλήθους χωρίς εθνική, φυλετική, πολιτιστική, θρησκευτική ιδιαιτερότητα. «Το όμορφο περιβόλι των Εθνών, θέλει να τσαλαπατήσει ο διάβολος και αυτό άλλωστε βολεύει και την Νέα Τάξη Πραγμάτων, γι’ αυτό εδώ και πάρα πολλά χρόνια προωθείται με κάθε τρόπο ο Διεθνισμός που σαν οδοστρωτήρας λιώνει κάθε εθνική ταυτότητα», αναφέρει εύστοχα ένας Ορθόδοξος ιερέας. Ήδη και σε εγχώριους θρησκευτικούς κύκλους, με πρόσχημα την καταδίκη του «ρατσισμού» και της «μισαλλοδοξίας», στέλνονται στην «πυρά» όσοι δεν σκύβουν το κεφάλι στην χρυσή εικόνα του πολυπολιτισμού και δεν κλείνουν το στόμα μπροστά στην επιβαλλόμενη μετατροπή της (μέχρι χθες) ομοιογενούς ελληνικής κοινωνίας σε ένα απρόσωπο πολυφυλετικό - πολυθρησκευτικό - πληθυσμιακό μόρφωμα. Και επειδή η σήψη έχει προχωρήσει αρκετά, μετά την «αποδοχή» (= ‘σκάσε και μη μιλάς’) του φυλετικά «Άλλου», ακολουθεί η «αποδοχή» (= ‘σκάσε και μη μιλάς’) του σεξουαλικά «Άλλου». Πρόσφατα, ένας επίσκοπος της Επισκοπικής εκκλησίας των ΗΠΑ, ξεκίνησε αγώνα να πείσει τους χριστιανούς ότι εάν μιλάνε (ή σκέφτονται) αρνητικά για την ομοφυλοφιλία διαπράττουν μέγιστη «αμαρτία»…

ΥΓ. Την ίδια ώρα στην χώρα μας, ετοιμάζεται «Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο» από την Ελληνική Βιβλική Εταιρία σε συνεργασία με τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών (δείτε τους συμμετέχοντες εδώ) με θέμα «Το Διάταγμα Ανεξιθρησκίας του 313 μ.Χ. και το αίτημα του 21ου αιώνα για καταλλαγή:Ο ρόλος της Αγίας Γραφής στην ειρηνική συμβίωση των ετεροτήτων». Το πιάσατε το νόημα; Η Αγία Γραφή δεν είναι για να την μελετά και να την τηρεί ο χριστιανός, αλλά για να συμβιώνει «ειρηνικά» με την«ετερότητα» που ήρθε και κάθησε δίπλα του (ή πάνω του). Και επειδή οι κάθε είδους «ετερότητες» έχουν ήδη ανακηρυχθεί «ιερές» από τα μιντιακά ιερατεία και τις μηχανές προπαγάνδας, δεν μένει να μπει και «παπική βούλα», ώστε κάθε «ιερόσυλος» να οδηγείται εις τον τροχό (όχι της τύχης).

Του Wolfgang Grassl / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Το σλόγκαν της εποχής είναι η «διαφορετικότητα». Ή αλλιώς «ποικιλομορφία». Έχει καταντήσει να είναι η κοσμική θρησκείατης ‘Δύσης’ και ως θρησκεία εξυμνείται και εορτάζεται στον ακαδημαϊκό χώρο, κυρίως ως υποκατάστατο της αληθινής θρησκείας. Τώρα έχει αρχίσει και εισβάλει και στα θρησκευτικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Με το πρόσχημα της διαφορετικότητας, οι υποστηρικτές συμμετάσχουν σε μια ξέφρενη κίνηση αντικατάστασης του παραδοσιακού προγράμματος σπουδών με «έθνικ» μελέτες ή γυναικείες μελέτες ή μελέτες "φύλου". Εκεί έχουμε ομοφυλόφιλους φοιτητές και διδάσκοντες. Και εκεί καλλιεργούν την αυτο-προσδιοριζόμενη πολιτιστική τους ταυτότητα καθώς και άλλες «ταυτότητες». Μια πραγματική βιομηχανία «διαφορετικότητας» έχει προβάλει, με "μελέτες" διαφορετικότητας, σύμβουλους διαφορετικότητας, προγράμματα εγγραφής «διαφορετικών» φοιτητών, προγράμματα «ευαισθητοποίησης» για να ξεπεραστούν οι τάσεις «κατηγοριοποίησης» και οι «ομοφοβικές» τάσεις όλων των αρσενικών και πολλά άλλα τέτοια φρούτα αυτού του είδους.

Και εδώ προκύπτει ένα πρώτο πρόβλημα με την διαφορετικότητα/ποικιλομορφία ως ρυθμιστική αρχή. «Διαφορετικό» δεν μπορεί να είναι κανένα άτομο, αλλά μόνο μια συλλογικότητα. Για εύλογους λόγους, είναι αδύνατο να εντάξουν περισσότερους «διαφορετικούς» φοιτητές, γιατί κανένα άτομο δεν είναι διαφορετικό από τον εαυτό του. Βασικά στοιχεία στατιστικής μας πληροφορούν ότι μόνο η τυπική απόκλιση κάποιας μεταβλητής που περιγράφει μια ομάδα όπως μια ομάδα φοιτητών, μια πόλη ή ένα έθνος μπορεί να είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη. Για κάθε δεδομένο πληθυσμό, η αύξηση της «διαφορετικότητας», τότε σημαίνει απλά την αντικατάσταση κάποιων μελών του υπάρχοντος πληθυσμού από άλλους με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Η διαφοροποίηση συνεπάγεται πάντα χαμένους, δηλαδή τα μέλη εκείνα, που μέχρι εκείνη την στιγμή έχουν ορίσει τα στάνταρ του πληθυσμού. Παράγει κολακευτικές κατανομές. Σε πληθυσμούς που δεν αναπτύσσονται, είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, μια απλή αντικατάσταση των μελών της, όπως ακριβώς γίνεται και στην εθνοκάθαρση. Πρόκειται για μια τεχνητή και πολιτική κίνηση σε αντίθεση με την φυσική δικαιοσύνη και το δίκαιο.

Η ξέφρενη αναζήτηση για "διαφορετικότητα" είναι μια βαθιά αντι-χριστιανική κίνηση. Δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στην χριστιανική ηθική και κοινωνική διδασκαλία. Δεν υπάρχει καμία αναφορά της «διαφορετικότητας» ως στόχο της χριστιανικής ζωής στην κατήχηση της Εκκλησίας ή σε κάποια εγκύκλιο για ποιμαντικά, ηθικά ή κοινωνικά ζητήματα. Η «διαφορετικότητα» δεν υποστηρίχτηκε ποτέ από τις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας, οι οποίες αντίθετα κήρυξαν την ενότητα. Και υπάρχει ένας καλός λόγος γι’ αυτή την κραυγαλέα απουσία : Οι χριστιανοί θαυμάζουν την φυσική ποικιλομορφία της Δημιουργίας του Θεού, με τη διαφορά σε ανθρώπους, ζώα, τοπία, φυτά και γλώσσες. Θέλουν να διατηρήσουν τόσο πολύ από αυτή την ανομοιογένεια, γιατί μας εμπλουτίζει όλους. Αλλά θα αντισταθούν στην διατάραξη της τάξης που ο Θεός θέλησε για τον κόσμο. Η ανέγερση ουρανοξυστών στην έρημο Σαχάρα, η διασταύρωση των ειδών, η ανάπτυξη τεχνητών γλωσσών, το βάψιμο των μαλλιών μας σε πράσινο χρώμα (!) - όλα αυτά αυξάνουν την «πολυμορφία», αλλά με ποιο κόστος; Η τεχνητή διαφοροποίηση εξοντώνει την φυσική ποικιλομορφία της τέλειας Δημιουργίας του Θεού. Το να προσελκύονται φοιτητές μιας συγκεκριμένης φυλής από μια μακρινή μεγάλη πόλη να μετακομίσουν σε μια μικρή αγροτική πόλη (όπου κατοικεί εδώ και χρόνια ένας ομοιογενής φυλετικά πληθυσμός) ή το να καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια για να δοθεί  προτεραιότητα στους γκέι και τις λεσβίες υποψήφιες για μια θέση στα πανεπιστήμια, δεν αποτελεί ακριβώς εξήγηση βελτίωσης του κόσμου κάτι για το οποίο οι Χριστιανοί ενδιαφέρονται.

Η καταστροφική αναζήτηση της τεχνητής διαφοροποίησης είναι μια απόφυση της μάστιγας του εικοστού αιώνα, το παντού διάχυτοδόγμα του σχετικισμού. Αν δεν υπάρχουν αλήθειες για τον άνθρωπο, τη φυσική, τη βιολογία, την κοινωνία, ή τον Θεό, αν όλα είναι θέμα άποψης, γνώμης ή ατομικής αίσθησης, τότε η αυξανόμενη «διαφορετικότητα» έχει πράγματι νόημα, καθώς σε ένα σωρό από διάφορες πέτρες είναι πιο πιθανό να βρείτε ένα ψήγμα χρυσού. Και αυτή εξακολουθεί να είναι η πολεμική κραυγή των περισσότερων προπαγανδιστών της πολυμορφίας : η «διαφορετικότητα» υποτίθεται ότι εμπλουτίζει μια ομάδα όπως ακριβώς η αποδοχή περισσότερων απόψεων μας δίνει μια μεγαλύτερη πιθανότητα «να βρούμε την αλήθεια». Αλλά έχουν δίκιο; Σφάλουν, φυσικά, στην παραδοχή ότι η αλήθεια στην επιστήμη ή η αλήθεια για τη ζωή προκύπτει κάπως τυχαία, εάν είναι πρόθυμοι βέβαια, να παραδεχτούν ότι υπάρχει πιθανότητα να υπάρχει Αλήθεια τελικά. Η θέση της Εκκλησίας είναι ότι όχι μόνο πρέπει να ψάξουμε για την αλήθεια, αλλά ήδη γνωρίζουμε πού θα την βρούμε : στον Ιησού Χριστό, που ο Ίδιος είναι η Αλήθεια («Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή» - Ιωάννης 14:6).

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ο Ιστολόγιο "Αντιδραστική Αιχμή" δημιουργήθηκε για να είναι μία νηφάλια αλλά δυναμική φωνή στο ελληνικό διαδίκτυο, περιστρεφόμενη γύρω από την αντιδραστική, εθνικιστική ιδεολογία.  Ανήκει στα πλαίσια του Παραδοσιοκρατικού Ελευθεριακού Δικτύου, και μαζί με το αδελφό ιστολόγιο Res Publica (κλικ εδώ) αγωνίζονται για την αφύπνιση και αυτομόρφωση των νέων που εμφορούνται από εθνικά, πατριωτικά και συντηρητικά ιδανικά, ώστε να αποτελέσουν ανάχωμα στις δυνάμεις του μηδενισμού και της σήψης.

Με δικά μας άρθρα και αναδημοσιεύσεις του Res Publica και άλλων πηγών, βιβλίων και ιστοσελίδων, αλλά και σύντομο μα καυστικό σχολιασμό της επικαιρότητας και των κακώς κειμένων, θέλουμε να καταστούμε σημείο αναφοράς, όπως το νεανικό δίκτυο για την παράδοση και τον αστικό κοινοτισμό θα μεγαλώνει και θα αναπτύσσεται.

Όραμα του Παραδοσιοκρατικού Ελευθεριακού Δικτύου είναι η ενεργοποίηση των νέων και των φοιτητών, και μέσω σταθερής, θαρραλέας δράσης και παρουσίας σε χώρους μόρφωσης και κοινωνικής ζωής, η δημιουργία ενός πλέγματος ομάδων και οργανώσεων βάσης, σε αντίβαρο στο αναρχικό και ακροαριστερό μονοπώλιο στους τομείς αυτούς.  Σε ένα περιβάλλον ολοένα πιο εχθρικό στην παράδοση και τον εθνικισμό, είναι σημαντικό να βρεθούμε, να οργανωθούμε, να συντονίσουμε δράσεις και αγωνιστικές ενέργειες, να δώσουμε επιτέλους τη μάχη των ιδεών επί ίσοις όροις, πάντοτε με όπλα μας τον λόγο και τις γνώσεις και με την πλήρη έλλειψη φανατισμού.

Καλή μας αρχή, και ευχόμαστε να μας παρακολουθήσετε.